Միլաղ

Առաջնապես ստացվում է Ուրմիայի հնագույն հայկական երկրից, Միլաղը թարգմանաբար նշանակում է «կախվող խաղող», անունը գալիս է այն ժամանակներից, երբ խաղողը ցանցերի վրա կախում էին ձմռան ընթացքում չորացնելու համար։ Հենց այսօր այս էնդեմիկ, ուշ հասացող տեսակը լայնորեն տարածված է Արարատ տարածաշրջանում։ Միլաղը կիրառվում է թե մոնովտեսակային գինիների համար, թե խառնուրդներում՝ Սև Արենի, Հաղթանակ եւ այլ հայտնի կարմիր տեսակների հետ։

Հայաստանի եզակի եւ պատմամշակութային հարուստ տերուանոն թույլ է տալիս ստեղծել Միլաղից տարբեր ոճերի գինիներ։ Միլաղի տերուարային, զարմանահրաշ, թեթեւ հյուսվածքի բալամեխաց և սև՝ սևորակ (մոշ) եւ սևհաղարջ (սև հաղարջ), ինջիր եւ էրուման (թուզ եւ սալոր) հոտերը ընդգծվում են սև պղպեղով, համեմունքներով եւ ծխային տոննով։

Միլաղի արտահայտիչ սակայն նուրբ բնույթը լավ է համադրվում խոզի մսի, տավարի թմրի, բեզի կամ արուտի (եղնիկի միս) հետ՝ մակաբուծված խնկաբխկային սոուսով եւ խոտաբույսերով։ Համակրանքաբար փափուկ եւ համով հարուստ, հավասարակշռված տանրի կառուցվածքով Միլաղը կարող է լրացնել բազմաթիվ համեմված ուտեստներ։